Lichtpuntjes op Corona eiland

door | mrt 30, 2020 | Blogs

De Coronamaatregelen zijn ‘ingrijpend en uniek’. We worden allemaal teruggedreven naar ons eigen eiland en daar zijn wij mensen niet voor gemaakt. In één klap valt het leven weg dat we zo gewoon en vanzelfsprekend vinden. Moeten we dealen met een gevoel van onmacht, angst en onzekerheid. Toch heb ik mij met mijn gezin vrij gemakkelijk aangepast aan deze situatie. Leven op Corona eiland is voor ons namelijk akelig herkenbaar. Niet alleen voor ons, maar voor alle mensen die te maken hebben met intensieve zorg. Vorige week woensdag vertelde ik erover bij ‘Tijd voor Max’ op NPO1. En nu leeft iedereen al een paar weken op Corona eiland. Niemand uitgezonderd.

Er is een parallel te trekken. Dagelijks leven met intensieve zorg is vergelijkbaar met wat heel Nederland nu ervaart. Het isoleert, is allesbepalend en zet een dikke vette streep door de meeste dingen die het leven leuk maken. Vrijwel geen sociaal contact en bijna altijd thuis. Been there, done that. Niets nieuws onder de zon. Achttien jaar geleden werd onze zoon Daan geboren en ging werkelijk alles mis wat mis kon gaan. Uit alle macht probeerde ik toen grip te krijgen op een situatie waar ik geen enkele invloed op had. Het lukte me niet. Het slechte nieuws bleef zich in een gestage stroom over ons heen storten. Ik stond erbij en keek ernaar. Incasseerde klap op klap. ‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans’. John Lennon heeft nog steeds gelijk. Maar toch is grip op je leven een illusie die wij mensen graag in stand houden. Veertien jaar later volgde onze ingrijpende, maar onontkoombare beslissing. Daan verhuisde naar een Zorgboerderij. De intensieve zorg voor hem werd ons teveel, we waren compleet op. Beetje bij beetje wende onze nieuwe werkelijkheid. Ik accepteerde wat ik niet konden veranderen, kwam weer bovendrijven en begon als tekstschrijver mijn eigen bedrijf. Daan had het goed en langzamerhand ontstond voor ons weer een wat normaler leven. Toch veroorzaken de Corona maatregelen pijn en verdriet. Wij kunnen ons kwetsbare kind voor onbepaalde tijd niet zien. Daar begrijpt Daan door zijn verstandelijke beperking (peuterniveau) helemaal niets van. We FaceTimen; “Komme oppesoek mama?” vraag hij. “Sorry Daan, dat kan nu even niet…”

Overeind blijven

Je hele leven overhoop en geen idee van wat komen gaat. Cynisch stel ik vast dat die ervaring nu in mijn voordeel werkt. Mentaal en fysiek overeind blijven is prioriteit één. Dus doe ik wat ik kan. Ik kijk dagelijks eenmalig naar het nieuws, nooit ’s avonds. Ik werk zo goed mogelijk door aan mijn bedrijf en spar met collega ondernemers over nieuwe mogelijkheden. Bij gebrek aan sportschool wandel ik extra lang met de hond en spring samen met onze zoon Gijs dagelijks op de trampoline. Ik krijg online yoga lessen en blijf goed en gezond eten. We werken met zijn drieën thuis, houden vast aan ons ritme en maken geen ruzie. Overdag heb ik het dus aardig op de rit. Maar ’s nachts buitelen mijn gedachten en zorgen over elkaar heen. Als een slechte website met bloedirritante pop-ups waar niemand op zit te wachten. Dan passeren alle worst-case-scenario’s en schrik ik om de haverklap zwetend wakker. Daan besmet, ziekenhuisopname. Hij is intens angstig, heeft geen idee wat er gebeurt en zoekt troost en veiligheid. Maar ik mag niet bij hem. Daan is alleen terwijl ik weet dat hij het alleen niet redt. Nooit. Triage. Is er bij besmetting überhaupt wel een IC-bed voor mijn grote kleine man? Het zijn onrustige nachten. Maar steeds wordt het weer ochtend en begin ik vol goede moed opnieuw. Mijn ervaring leert dat ik niemand help met bang zijn en doemdenken. En dat oog houden voor de positieve dingen het beste werkt.

Vleuggellam

Maar dat valt in deze dagelijkse nieuwspraktijk niet mee. ‘Sterke toename aantal Corona patiënten – Grote zorgen over aantal IC bedden – Artsen en verpleegkundigen extreem onder druk – Ernstige recessie op komst – Corona is een gruwelijke dood….’ Beste nieuwsredacties, journalisten en actualiteitenprogramma’s. Naast de harde confronterende feiten in chocoladeletters hebben wij positieve berichten nodig. Natuurlijk is de situatie ernstig en kunnen jullie het nieuws niet mooier maken dan het is. Natuurlijk hebben wij recht op de waarheid en de keiharde feiten. Moeten wij geconfronteerd worden met het zootje dat we er op sommige vlakken zelf van gemaakt hebben. Maar aan zo’n langdurige stroom slecht nieuws zit ook een andere kant. Het slaat ons uit het lood en vergroot het gevoel van onmacht dat we toch al hebben. Alsof we op een eenzaam strand staan te wachten op een tsunami van ellende die sowieso komt. Die zelfs met de dag erger wordt. Teveel slecht nieuws maakt mensen vleugellam en daar maak ik me zorgen over. Want als we iets niet kunnen gebruiken is het dát.

Lichtpuntjes op Corona eiland

Juist nu moeten we het hebben van onze positieve mindset. Van onze veerkracht. Juist nu zijn we ons ervan bewust dat we gewoon knetterafhankelijk zijn van elkaar. Dat we elkaar keihard nodig hebben. Spontaan ontstaan er positieve en creatieve ideeën. Komen we in één klap terug van het individualisme. Groeit de oprechte wil om elkaar vooruit te helpen, er samen iets van te maken. Die positieve mindset moeten we vooral vasthouden! Dat is namelijk onze redding. Daarom wil ik naast alle heftige Coronaberichten een dagelijks katern ‘Hartverwarmend Corona Nieuws’. Goed nieuws is óók nieuws en het is er! Ik zie het regelmatig langskomen op de sociale media. Het is belangrijk om daar structureel aandacht aan te besteden. Serieus te zoeken naar een gulden middenweg tussen onze harde realiteit en de mooie voorbeelden van onze menselijke veerkracht. Hartverwarmende Nieuwsberichten brengen weer lichtpuntjes op Corona eiland. Dat dagelijkse portie positieve energie geeft ons weer vertrouwen. In elkaar en in onze toekomst ná Corona.

Jacomien Wolfkamp

Twelloseweg 107
7396 BM Terwolde

info@jacomienschrijft.nl
T 06 539 64 931

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.